ترکیب لاستیکی ساخته شده با مخلوط کردن لاستیک خام با سیلیس آبگریز به تدریج سخت می شود و پردازش خود را در حین ذخیره سازی از دست می دهد. این پدیده "ساختار" نامیده می شود. دلیل اصلی تشکیل یک ساختار ساختاری این است که سیلیس یک ساختار شبکه بعدی - را از طریق پیوندهای هیدروژن بین گروه های Si {3} H در سطح آن تشکیل می دهد. برای جلوگیری از ساختار ساختاری لاستیک سیلیکون ، یک ماده کنترل ساختار باید به ترکیب لاستیکی اضافه شود. عملکرد عامل کنترل ساختار مهار تشکیل پیوندهای هیدروژن بین ذرات با تعامل با گروههای Si- OH در سطح سیلیس است.
عوامل کنترل ساختار که معمولاً مورد استفاده قرار می گیرند شامل دیفنیلسیلانیول ، روغن هیدروکسیل سیلیکون با جرم کم مولر ، سیکلسیلامان ، هگزامتیلسیلازان و غیره است. در حال حاضر ، متداول ترین ، مؤثر و راحت ترین ویسکوزیته هیدروکسیل سیلیسون ویسکوزیته کم است. تأثیر روغن سیلیکون هیدروکسیل ویسکوزیته کم- مربوط به میزان پلیمریزاسیون و محتوای گروههای هیدروکسیل است. آزمایشات نشان می دهد که وقتی درجه پلیمریزاسیون x=6 تا 10 و محتوای گروه های هیدروکسیل 6.5 تا 8 ٪ باشد ، می تواند ساختار ترکیب لاستیکی را بهتر کنترل کند. دوز کنترل ساختاری بسته به نوع پرکننده ، دوز ، فناوری پردازش و تغییرات آب و هوایی متفاوت است و باید مطابق با وضعیت تولید واقعی تنظیم شود.